Wat doen jullie allemaal bij Over de Brug?
Een vraag die we vaak krijgen, maar waar geen standaard antwoord op bestaat. Want vaste activiteiten? Die zijn er eigenlijk niet. Wat onze buddy’s wél altijd voor ogen houden: elke ontmoeting is op maat en zorgt ervoor dat het leven met of langs jongdementie gedeeld en gedragen wordt … samen.
Soms beleven we heel bijzondere momenten. Vandaag neem ik jullie graag mee naar zo’n dag.
Op 21 juni 2025 stapten Brenda en Wouter in het huwelijksbootje. Papa Jos woont al een tijdje in het Salvator Welzijnscentrum, maar het idee dat hij niet naast zijn geliefde Christel zou staan op die dag? Onvoorstelbaar.
De maanden vooraf bekeken en planden we alles tot in de puntjes samen met Christel – en wie haar kent, weet dat geen enkel detail over het hoofd werd gezien.
Heidi en ik gingen die middag naar het rusthuis om Jos feestklaar te maken. De zorgkundigen van de afdeling hadden er al voor gezorgd dat hij op tijd gegeten had. Jos was die dag opvallend opgewekt en leek echt te genieten van alle aandacht. Mooi aangekleed werden we opgehaald door een vrijwilliger van het CM-patiëntenvervoer. De rit naar Alden Biesen verliep vlot – we waren zelfs de eerste gasten.
En toen kwam Christel aan… De blik in haar ogen toen ze Jos zag, bezorgde iedereen kippenvel. Familie en vrienden druppelden binnen en waren blij Jos nog eens te zien. Al merk je bij sommigen wel wat onzekerheid: hoe ga je om met iemand bij wie jongdementie zo’n grote rol speelt? Hoe reageer je gepast?
En dan kwam het grote moment: het bruidspaar arriveerde. Jos keek vol verwondering, met een glimlach op zijn gezicht. Vaak vragen mensen me: “Beseffen ze dat allemaal nog wel?”
Dan stokt mijn adem even. Want weet je, een moment betekent voor iedereen iets anders. Iedereen beleeft het op zijn eigen manier. Iedereen voelt of ziet net dát ene detail dat voor hém telt. En Jos? Hij genoot. Is dat niet wat telt?
In de trouwzaal zat hij zichtbaar trots naast Christel en luisterde aandachtig naar de speech van schepen Véronique Jans – met tussendoor zelfs wat applaus. Nadien wandelden we – op de warmste dag van het jaar – met Jos in de rolstoel naar de feestzaal voor de receptie. Een glaasje cava, wat lekkers erbij… meer had Jos niet nodig voor een geslaagde namiddag.
Maar toen was het genoeg. De drukte werd te veel, de vermoeidheid sloeg toe. De taxi kwam, en we reden terug naar Hasselt. Met een hoofd vol mooie herinneringen.
Wat ik vooral wil meegeven: er is vaak méér mogelijk dan je denkt.
Je hoeft alleen maar écht te kijken naar de persoon met jongdementie die voor je zit. Zijn of haar tempo te volgen. Dán ontstaan er momenten die je nooit meer vergeet.
