Waarom is het afscheid toch steeds weer onverwacht? Op enkele dagen tijd moest Willy overschakelen van altijd zorgen voor naar machteloos wachten . Gisteren, donderdag, moest hij afscheid nemen van de persoon die alles voor hem betekende, zijn Kitty.
Ik neem jullie even mee naar onze eerste ontmoetingen. De eerste wandeling, en ook de volgende wandelingen, was Kitty niet te houden. Het moest vooruitgaan om dan aan te schuiven aan een tafel waar er wat lekkers was met een tasje koffie. Haar typische gebaar om iets te eten, zal velen nog bijblijven. Ze verloor Willy geen minuut uit het oog en oh wee als ze hem even niet zag dan kwam de vraag : Wo is miene man ? Een ding was duidelijk. Hij was haar veilige haven. Willy gaf aan dat de activiteiten op zondag moeilijk waren want hij ging graag naar de koers kijken. Voor ons helemaal prima … niets moet en altijd welkom. Maar al heel snel werden Kitty, samen met haar Willy, een deel van onze Over de Brug familie. Er zijn niet veel activiteiten die ze overgeslagen hebben, altijd present. Jongdementie heeft de laatste tijd verschillende keren de gezondheid van Kitty over hoop gehaald, maar met de allerbeste zorgen kwam het telkens weer goed. Helaas … deze keer niet. Zondag naar het ziekenhuis om daar een dag later te horen te krijgen dat Kitty waarschijnlijk niet meer wakker zou worden. Hartverscheurend als je nog zoveel samen wil doen.
Lieve Kitty, met je doorgedreven willetje, je vastberadenheid, je fierheid, je eigenheid die je uitstraalde,… je zorgt ervoor dat je voor altijd een plaatsje in veel van onze harten zal hebben. De gedachte dat we je voortaan zullen moeten missen als we een ijsje gaan eten, een wandelingetje maken of als we gewoon samen zijn met Over de Brug, doet pijn.
Lieve Kitty, we hadden je nog zoveel mooie momentjes willen geven samen met Willy, maar zullen vanaf nu de herinneringen aan jou koesteren. We zullen over je vertellen. We zullen vertellen hoe jullie samen, ondanks de diagnose jongdementie, het beste van elke dag maakten. Lieve Kitty, jouw strijd is gestreden, rust zacht …
Willy, je hebt zo liefdevol gezorgd, jezelf vaak weggecijferd, je bent zo gegroeid in het hele dementieverhaal … dat alleen al verdient zoveel respect. Weet dat je altijd een thuis hebt bij Over de Brug.
